აბსენტიზმი ანუ რა ჩემი საქმეა 

საკონკუსო პოსტი ავტორი: გიორგი ბედოიძე წარმოგიდგენთ ბატონ ლევანსა და მის მეუღლეს, ქალბატონ ეკას. მათ ორი შვილი ყავთ, ნინო და ნიკოლოზი. ლევანი პროფესიით იურისტია, ის საკონსტიტუციო სასამართლოში მუშაობს. მისი მეუღლე ეკა ერთ-ერთი უნივერსიტეტის პროფესორია. პოლიტიკის მეცნიერებას ასწავლის. კვირა დღეა, ოჯახი სახლში იმყოფება. მათ ისადილეს და თან საინფორმაციოს ისმენენ. წამყვანი აქტიურად საუბრობს გუშინდელი პოლიტიკური აქციის დარბევისა და…

“სხვა”

საკონკურსო პოსტი ავტორი: ანა  გოგოჩიშვილი  მახსენდება მშობლიური ქალაქის ერთი ჩვეულებრივი  საჯარო სკოლა, ჩვენ – მერვე კლასის მოსწავლეები და საკლასო ოთახის ფანჯრები, რომლიდანაც ჩანდა დაბალი შენობა, სადაც იყო ,,სხვა“ ან იყვნენ ხოლმე ,,სხვები“-,,რაღაცნაირები“, ,,რამენაირად“, რომ უყურებდნენ ჩვენი კლასის და კიდევ სხვა ბევრი ფანჯრიდან. ისინი იყვნენ ხოლმე სადღაც, მაგრამ ჩვენ გვერდით თითქმის არასოდეს. მერე  ,,სხვები“  თანდათან უფრო ხშირად…

რელიგია შეიქმნს მშვიდობას

საკონკურსო პოსტი ავტორი: ანა მოსაშვილი                                                                        2015 წლის პარიზის საშინელი ტერორისტული აქტის შემდგომ სოციალური ქსელის საშუალებით მსოფლიო საზოგადოება ახალი გამოწვევის ისლამოფობიის წინაშე აღმოჩნდა. „ევროპა მუსულმანების გარეშე“, „ ძირს ისლამი“, „ ჩაკეტეთ ევროპის საზღვრები“-ამგვარ რადიკალურ განცხადებებს არა…

ვინ თქვა, რომ სამოთხე დედამიწაზე არ არსებობს

საკონკურსო პოსტი ავტორი: ზაზა ნიკოლოზიშვილი მუშაობა რაც დავიწყე, სახლში ან გვიან ვბრუნდები, ან არასდროს. დაგვიანების მიზეზი იმდენად ჩემი შრომისმოყვარეობა არ არის, რამდენადაც ათასობით ჩემნაირით გადაჭედილი საზოგადოებრივი ტრანსპორტი. რომც გამიმართლოს და მეტროში ან ავტობუსში ჩემი წილი ჟანგბადი ცხვირპირუხლებელი დამხვდეს, ფეხზე დასადგომი ადგილის მოპოვებაზე ფიქრი მაინც ფანტასტიკის სფეროა. ისე, რომ დავფიქრდეთ, ბოლო დროს საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ადგილის მოპოვება,…

ძილი თუ ღვიძილი?

საკონკურსო პოსტი ავტორი: ქეთა კანდელაკი ჩემს მეგობარს საუკუნოვანი ძილი სჩვევია. ადგება შეწვება და აღარ გამოწვება აღარასოდეს. არ გეგონოთ შეწოლილმა ფეისბუკი ჩამოსქროლოს ან მესიჯი გახსნას. სულ რომ ტელეფონი გადაუწვა რეკვით ნერვსაც არ შეირხევს და მე მისი ამ საუკუნოვანი ძილების ჟამს, დაჟინებით, წარმოდგენა არ მაქვს რომელი ღმერთის იმედად მყოფი, რომ, აი ახლა გაეღვიძება და მიპასუხებს, ვწერ ჩემი…